‘Hoi allen’, opent mijn collega een bericht op de groepsapp, ‘gaat iemand van jullie volgende week naar die bijeenkomst?’ Het betreft een voorlichtingsbijeenkomst van een beroepsvereniging. Hij staat gepland op donderdag. Dat is een gewone werkdag voor mij. ‘Ik niet. Net weer aan het werk na 4wkn vakantie. Beetje l*lig voor cltn’, bericht ik […]
Ik heb je (niet) gemist Meer lezen »
‘Nou, dat was dus niet zo.’ Marcia, een vrouw van begin vijftig, klinkt stellig en beledigd. Ze onderstreept haar uitspraak met wijd open ogen, licht opgetrokken wenkbrauwen en een klein pruilmondje. Onwillekeurig doet ze me denken aan het kleutertje dat met de kruimels in de mondhoeken bij hoog en bij laag blijft beweren dat
‘En toen ging dat wijf krijsen!’ Tegenover mij zit Wes, 31 jaar. Verbijstering en irritatie wisselen elkaar af op zijn gezicht. Ritmisch knijpt hij zijn lippen samen. De tattoo op zijn rechterwang beweegt mee. Een wat vervaarlijk ogende vogel fladdert zenuwachtig. Ik ken Wes al een tijdje. Het leven is tot nu toe niet
‘Wat kan mij het schelen dat die koe maar 6 wordt’. De vrouw tegenover mij is stellig. ‘Er zijn wel erger dingen om je druk over te maken’, gaat ze verder, ‘ik ga echt niet minder melk drinken’. Haar uitspraak is een reactie op een radio- en televisiecampagne van een dierenwelzijnsorganisatie. Die vroeg aandacht
Met een vergenoegde zucht laat de jonge vrouw zich in de stoel zakken en legt haar voeten met schoenen en al op de koffietafel. Ik krijg uitzicht op de schoenzolen van haar trendy enkellaarsjes. ‘Gisteren én eergisteren 250 km gefietst’, licht ze toe, ‘en nu zijn mijn benen moe’. Een tikje theatraal wiebelt ze
Fietsen voor je leven Meer lezen »