‘Ik ben niet boos op hem’, opent hij de sessie, ‘dat is eigenlijk wel raar’. De leeuw op zijn zomerse T-shirt nestelde zich in mijn blikveld, met opengesperde muil. Ik kijk hem vragend aan. Hij las het gisteren in de krant, in een stuk over achterblijven na de zelfdoding van een ouder. ‘Al die
‘Wat kan mij het schelen dat die koe maar 6 wordt’. De vrouw tegenover mij is stellig. ‘Er zijn wel erger dingen om je druk over te maken’, gaat ze verder, ‘ik ga echt niet minder melk drinken’. Haar uitspraak is een reactie op een radio- en televisiecampagne van een dierenwelzijnsorganisatie. Die vroeg aandacht
Mijn patiënte en ik schudden elkaar de hand. Voor het eerst. En voor het laatst. Handen schudden heb ik noodgedwongen afgeschaft bij het uitbreken van de coronapandemie. Vandaag is de laatste zitting van deze therapie. Naar analytische begrippen was het met zijn anderhalf jaar een korte therapie. Al die tijd was handen ontsmetten gewoon,
Mensen hebben het eeuwige leven niet. Dat gold ook voor een tante van mij. Ze liet me een kunstwerk na. Het stond bij mijn moeder op haar buffetkast op mij te wachten. Op het eerste gezicht is het gewoon een marmeren kubus, tien bij tien bij tien, zoiets. Wittig. De bijgaande documentatie onthult dat
‘Dit kind is echt de eerste nagel aan mijn doodskist!’ De potige dertiger kijkt mij recht in het gezicht aan. ‘Ik walg van dat jong’. Kille ogen, en heel ver weg ook wanhoop. Ik krijg het er een beetje koud van. Dit is anders dan de hordes ouders die schaamtevol vertellen, ze noemen
Ik háát dit jong! Meer lezen »
Mijn cliënte zit te zeuren. Tenminste, dat is het woord dat bij mij opkomt. Ze wijdt uit over de voortuin van haar buren. Zijzelf houdt van een ordelijke tuin, ‘keurig netjes’, met de harksporen tussen de eenjarige bloeiers die ze er elk seizoen in zet. Elke maandagmiddag gaat ze er ‘even doorheen’. Ze neemt
‘Dat is projectie.’ ‘Nee, dat is gewoon een observatie. Van joúw idee-fixe. Over mij en mijn beweegredenen.’ ‘Nou, weet je wat jij nu doet? Externaliseren!’ ‘Wie externaliseert hier eigenlijk?’ ‘Je zou eens naar jezelf kunnen kijken zeg!’ ‘Je hoeft niet zo te roepen, ik ben niet doof.’ ‘Maar wel Oost-Indisch. Een soort van permanent
Echtelijk gekrakeel tussen twee analytici Meer lezen »
Met een vergenoegde zucht laat de jonge vrouw zich in de stoel zakken en legt haar voeten met schoenen en al op de koffietafel. Ik krijg uitzicht op de schoenzolen van haar trendy enkellaarsjes. ‘Gisteren én eergisteren 250 km gefietst’, licht ze toe, ‘en nu zijn mijn benen moe’. Een tikje theatraal wiebelt ze
Fietsen voor je leven Meer lezen »
Wat als het tijd is – het moment – …? Om te stoppen met een analyse, te starten met een analyse, de psychoanalyse in vraag te stellen? Want is het een tijd voor psychoanalyse of net niet? Natuurlijk wel. Net wel. Het lijkt van niet: net daarom! Echt tijd is het toch om te
SU Psychoanalyse 2023: Het is tijd. Een rêverie. Meer lezen »
Een fehlleistung Dag één van deze 10de editie van de Summer University Psychoanalyse, maandag 3 juli 2023. Ik zit in een zaal vol jonge mensen, allemaal een laptop voor zich. Dat vind ik opvallend anders dan de voorgaande keren dat ik er bij was. Ze loggen allemaal vlot in op de wifi. Mijn eigen laptop
SU Psychoanalyse 2023: ‘Het is tijd’. Belevenissen in de marge. Meer lezen »